قرارداد کار موقت و دائمی چه تفاوتی دارند؟

قرارداد کار موقت و دائمی چه تفاوتی دارند؟

قرارداد کار موقت و دائمی چه تفاوتی دارند؟ 

در حوزه روابط کار و اشتغال، نحوه تنظیم قرارداد بین کارگر و کارفرما، نقش حیاتی در تعیین حقوق و تعهدات طرفین دارد. دو نوع اصلی قرارداد کار در قانون کار ایران، قرارداد موقت (با مدت معین) و قرارداد دائمی (بدون مدت) هستند. اگرچه هر دو نوع قرارداد کارگر را تحت شمول قانون کار قرار می‌دهند، اما در شرایط کاری، مزایا و به‌ویژه در بحث تأمین شغلی و شرایط خاتمه کار، تفاوت‌های اساسی دارند.  

۱. تفاوت در مدت و زمان خاتمه قرارداد:

 
ویژگی قرارداد کار دائمی (بدون مدت) قرارداد کار موقت (با مدت معین)
مدت قرارداد نامحدود و بدون تاریخ انقضا. محدود و با تاریخ شروع و پایان مشخص.
انقضای قرارداد قرارداد به‌خودی‌خود منقضی نمی‌شود. به‌محض پایان یافتن مدت تعیین‌شده، قرارداد خاتمه می‌یابد.
قانون حاکم ماده ۷ قانون کار (بخش بدون مدت). ماده ۷ قانون کار (بخش با مدت معین).
تأمین شغلی بسیار بالا؛ اخراج کارگر بسیار دشوار است. پایین‌تر؛ با پایان مهلت، کارفرما الزامی به تمدید ندارد.
 

۲. شرایط فسخ و خاتمه قرارداد:

  یکی از بزرگ‌ترین تفاوت‌های این دو نوع قرارداد، در شرایط و سهولت پایان دادن به رابطه کار است:  
قرارداد کار موقت:
  در این نوع قرارداد، اصل بر این است که با پایان مدت قرارداد، رابطه کاری نیز خودبه‌خود خاتمه می‌یابد و کارفرما الزامی به پرداخت سنوات (حق پایان کار) تنها برای همان سال‌های کارکرد دارد.
  • مزیت برای کارفرما: انعطاف‌پذیری بالا و عدم نیاز به دلایل محکم برای عدم تمدید قرارداد پس از اتمام مدت.
  • مزیت برای کارگر (سنوات): کارفرما موظف است به کارگری که در پایان قرارداد موقت، تسویه می‌کند، معادل یک ماه آخرین حقوق، حق سنوات بپردازد.
 
قرارداد کار دائمی:
  در قرارداد دائمی، کارگر از امنیت شغلی بالایی برخوردار است. خاتمه قرارداد توسط کارفرما تنها در صورت وجود دلایل قانونی محکم (مانند تخلفات جدی کارگر) و با طی مراحل اداری و تأیید مراجع ذی‌ربط (مانند هیئت‌های حل اختلاف) امکان‌پذیر است.
  • اخراج غیرموجه: اگر کارفرما کارگر دائمی را بدون دلیل موجه اخراج کند، محکوم به بازگشت به کار و پرداخت تمام حقوق ایام تعلیق خواهد شد.
 

۳. تفاوت در مزایا و حقوق استخدامی:

  اگرچه بر اساس قانون کار، کارگر موقت و دائمی در خصوص مزایایی چون حقوق، عیدی، سنوات، حق اولاد و حق مسکن کاملاً برابر هستند، اما در عمل برخی تفاوت‌ها مشاهده می‌شود:  
  • الف. مرخصی‌ها و غیبت‌ها:
  سقف مرخصی استحقاقی (۳۰ روز در سال) برای هر دو قرارداد یکسان است. اما در قرارداد موقت، کارگر باید تا قبل از پایان مدت قرارداد، تمام مرخصی‌های خود را استفاده کند.  
  • ب. تضمین‌های شغلی (عیدی و پاداش):
  پاداش و عیدی: برای هر دو نوع قرارداد به میزان یکسان و بر اساس کارکرد محاسبه و پرداخت می‌شود.  
  • ج. در دوره‌های آزمایشی:
  مدت دوره آزمایشی در قرارداد موقت حداکثر یک ماه و در قرارداد دائمی حداکثر سه ماه است. در دوره آزمایشی، هر یک از طرفین می‌توانند بدون نیاز به دلیل و بدون پرداخت حق سنوات (به جز حقوق دوره آزمایشی)، قرارداد را فسخ کنند.  

۴. لزوم تمدید قرارداد موقت (رویه رایج):

  در محیط کار واقعی ایران، اکثر قراردادها به‌صورت موقت تنظیم می‌شوند. تکرار و تمدید قرارداد موقت به معنای تبدیل آن به قرارداد دائمی نیست.
مهم‌ترین نکته: اگر قرارداد موقت پس از اتمام مدت توسط طرفین صراحتاً تمدید نشود، اما کارگر به کار خود ادامه دهد و کارفرما نیز اعتراضی نکند، قرارداد به صورت ضمنی و برای مدت نامعلومی تمدید می‌شود که آثار آن شبیه به قرارداد دائمی خواهد بود.

  جمع‌بندی: انتخاب مناسب شما کدام است؟  
  • اگر به دنبال امنیت شغلی بالا و شرایط سخت‌تر برای اخراج هستید، قرارداد دائمی بهترین گزینه است.
  • اگر کارفرما هستید و می‌خواهید انعطاف‌پذیری بالایی در مدیریت نیروی کار و تعدیل نیرو داشته باشید، قرارداد موقت را انتخاب کنید.
در هر حال، مهم است که در هنگام امضای هر قراردادی، به تاریخ‌های شروع و پایان، شرایط فسخ و میزان حقوق و مزایای خود کاملاً دقت کنید.
نوشته های مرتبط